Koniec tarczy paliwowej. Dlaczego ceny skoczyły 1 września — i dlaczego dało się je ochronić taniej i na dłużej
1 września 2026 roku, wraz z wygaśnięciem rządowego pakietu obniżek podatkowych, ceny na polskich stacjach wzrosły skokowo: benzyna Pb95 z 6,71 do 7,52 zł za litr, olej napędowy z 7,36 do 8,20 zł. Zmiana o kilkadziesiąt groszy na litrze w ciągu kilku dni nie była skutkiem żadnego nowego wydarzenia na rynku ropy. Była powrotem do ceny, która obowiązywała już wcześniej — tyle że przez kilka miesięcy była maskowana kosztem budżetu państwa.
Poniższa analiza odpowiada na cztery pytania. Dlaczego ceny wzrosły akurat teraz. Ile realnie kosztowało ich wcześniejsze, sztuczne obniżanie. Czy istniała tańsza i trwalsza alternatywa. Oraz — na konkretnych liczbach i scenariuszach — o ile niżej można było utrzymać cenę detaliczną, gdyby te same środki skierowano na rynkowe zabezpieczenie ceny surowca zamiast na dopłatę podatkową.
Wszystkie modele w tekście są uproszczone i przygotowane na potrzeby publicystyczne, a nie operacyjne. Program prowadzony na poziomie państwa byłby znacznie bardziej złożony, zabezpieczałby ekspozycję na kilku poziomach jednocześnie i — co pokażę — przy dobrym prowadzeniu mógłby część kosztów odzyskiwać, a w scenariuszu silnego wzrostu cen nawet przynosić budżetowi dodatnie saldo.
1. Co wydarzyło się 1 września
Od 31 marca do końca czerwca 2026 roku, a następnie ponownie w drugiej połowie sierpnia, obowiązywał tzw. pakiet CPN („Ceny Paliwa Niżej”). Składał się z trzech elementów: obniżki stawki VAT na paliwa z 23% do 8%, redukcji akcyzy do minimum dopuszczonego prawem unijnym (29 gr na litrze benzyny, 28 gr na oleju napędowym) oraz urzędowej ceny maksymalnej, publikowanej codziennie przez ministra energii. Efekt netto wynosił około 1,20 zł na litrze. W pierwszym miesiącu obowiązywania Pb95 kosztowała średnio 6,14 zł zamiast około 7,34 zł.
Konstrukcja miała charakter czasowy i wygasła 31 sierpnia. Od 1 września VAT wrócił do 23%, ceny maksymalne przestały obowiązywać, a stawki na stacjach w ciągu kilku dni odbiły do poziomu wynikającego z rynku hurtowego i pełnego opodatkowania. Wzrost, który zobaczyli kierowcy, nie był więc nowym szokiem cenowym — był ujawnieniem ceny, którą przez cały okres obowiązywania pakietu pokrywał budżet.
To rozróżnienie jest kluczowe dla całej dalszej analizy. Rynkowa cena paliwa przez cały 2026 rok była wysoka. Kierowca płacił mniej wyłącznie dlatego, że państwo rezygnowało z części wpływów podatkowych. W momencie, w którym ta rezygnacja się skończyła, cena wróciła do rzeczywistości — i może rosnąć dalej.
2. Dlaczego paliwo jest dobrem strategicznym, a nie tylko wydatkiem kierowcy
Debata o cenach paliw jest zwykle prowadzona w kategoriach kosztu tankowania prywatnego samochodu. To zawężenie prowadzi do błędnych wniosków. Paliwo jest kosztem wejściowym w praktycznie każdym łańcuchu dostaw w gospodarce. Żywność, materiały budowlane, towary w sklepach, usługi — wszystko to w którymś momencie jest transportowane, a koszt tego transportu jest wliczony w cenę końcową.
Oznacza to, że trwały wzrost ceny oleju napędowego nie podnosi jedynie rachunku za tankowanie. Przenosi się, z opóźnieniem kilku tygodni do kilku miesięcy, na ceny w całej gospodarce. Rosnące ceny na stacjach są w praktyce wczesnym sygnałem nadchodzącego wzrostu cen żywności, kosztów budowy i inflacji ogółem. Dlatego stabilność ceny paliwa ma znaczenie makroekonomiczne, wykraczające daleko poza budżety gospodarstw domowych posiadających samochód.
Cena paliwa nie jest tylko kosztem kierowcy. Jest ceną transportu wszystkiego, co kupujemy — i dlatego jej niestabilność napędza inflację w całej gospodarce.
Z tej perspektywy istotny jest nie tyle chwilowy poziom ceny, ile jej zmienność. Krótkotrwała obniżka o kilka groszy ma niewielki wpływ na decyzje inwestycyjne firm. Gwałtowny, nieprzewidywalny skok ceny ma wpływ ogromny: podnosi koszty, wymusza podwyżki cen produktów i podsyca oczekiwania inflacyjne. Celem racjonalnej polityki nie powinno być więc chwilowe zbicie ceny, lecz ograniczenie ryzyka jej gwałtownych wzrostów. To jest dokładnie zadanie, do którego służą rynkowe instrumenty zabezpieczające.
3. Ile kosztowała tarcza podatkowa i skąd wziął się ten koszt
Według szacunków Ministerstwa Finansów miesięczny koszt pełnego pakietu wynosił około 1,6 mld zł — mniej więcej 900 mln zł utraconych wpływów z VAT i 700 mln zł z akcyzy. Pierwsza odsłona pakietu (wiosna–lato) kosztowała budżet około 4,7 mld zł, druga (sierpniowa) kolejne blisko 0,5 mld zł. Łącznie interwencja w 2026 roku obciążyła budżet kwotą rzędu 5 mld zł.
Aby zrozumieć, dlaczego jest to kwota dotkliwa, trzeba spojrzeć na strukturę dochodów budżetu państwa. Wbrew intuicji, filarem finansów publicznych nie są podatki dochodowe, lecz podatki pośrednie od konsumpcji.
W planie na 2026 rok sam VAT to około 341 mld zł, a akcyza kolejne 103 mld zł — łącznie blisko 445 mld zł, czyli około 69% wszystkich dochodów podatkowych budżetu. Dla porównania podatek dochodowy od osób fizycznych zasila budżet centralny kwotą raptem 32 mld zł, ponieważ po reformie samorządowej jego zasadnicza część trafia bezpośrednio do gmin i województw. W niektórych miesiącach 2026 roku wpływy budżetu z PIT były wręcz ujemne.
Wniosek jest jednoznaczny: obniżając VAT i akcyzę na paliwa, rząd rezygnował z jednego z głównych źródeł finansowania państwa. Nie była to więc tania korekta na marginesie budżetu, lecz ubytek w jego rdzeniu — tym samym, z którego finansowane są zdrowie, obronność i inwestycje.
4. Dlaczego to było odroczenie, a nie ochrona — i dlaczego cena może rosnąć dalej
Tarcza podatkowa obniżyła ogólny poziom ceny, ale nie usunęła jej przyczyny. Cena paliwa jest pochodną ceny ropy naftowej na rynku światowym, a tej polski rząd nie kontroluje. Dopłata z budżetu nie zmniejszyła ani o dolara ryzyka, że ropa podrożeje. Zabezpieczała jedynie przed jego skutkiem, i to tylko chwilowo — do wyczerpania środków.
Skala pominiętego ryzyka jest istotna. We wrześniu 2026 roku ropa Brent notowana była w okolicach 100–105 dolarów za baryłkę. Nie jest to jednak pułap. W kwietniu 2026 roku, w szczytowym momencie konfliktu wokół Iranu, Brent osiągnął śróddzienny poziom 120,88 dolara. Powrót do takich wartości przy dalszej eskalacji jest scenariuszem realnym, a nie skrajnym.
Zależność między ceną ropy a ceną detaliczną jest w przybliżeniu liniowa. Każde 20 dolarów wzrostu ceny baryłki przekłada się, po uwzględnieniu VAT, na mniej więcej 0,45–0,55 zł wzrostu ceny litra na stacji. Poniższy wykres pokazuje tę zależność, zakotwiczoną na realnym punkcie z września 2026 (Pb95 około 7,52 zł przy Brent około 104 USD).
Przy Brent na poziomie 120 dolarów cena Pb95 zbliża się do 8 zł za litr, a przy dalszej eskalacji w stronę 140 dolarów przekracza 8,40 zł. To jest właśnie ryzyko, przed którym tarcza podatkowa nie chroniła. Gdyby ropa poszła w górę w trakcie obowiązywania pakietu, dopłata musiałaby rosnąć, żeby utrzymać cenę, albo cena i tak by wzrosła. Instrument zabezpieczający działa odwrotnie: im wyższa cena ropy, tym większa jego wypłata — ochrona pojawia się dokładnie wtedy, gdy jest potrzebna.
5. Skala ryzyka była znana z wyprzedzeniem
Standardowym uzasadnieniem braku zabezpieczenia jest teza, że skoku cen nie dało się przewidzieć. W przypadku 2026 roku teza ta jest nie do obrony. Droga, którą przeszła ropa Brent, była ściśle skorelowana z publicznie dostępnymi, wyprzedzającymi sygnałami politycznymi.
Kalendarz eskalacji był czytelny. Pod koniec lutego 2026 roku rozpoczęły się uderzenia USA i Izraela na Iran, po których Teheran ogłosił zamknięcie cieśniny Ormuz — szlaku, przez który przepływa około jednej piątej światowej ropy. W marcu i kwietniu padały publiczne ultimata i groźby uderzeń w irańską infrastrukturę, a atak na terminal naftowy na wyspie Kharg wywindował Brent powyżej 115 dolarów. Czerwcowe zawieszenie broni sprowadziło cenę w okolice 70 dolarów, ale zawarte wtedy porozumienie pozostawiało nierozwiązaną kwestię kontroli żeglugi. W lipcu konflikt wybuchł ponownie, a jesienią cena wróciła powyżej 100 dolarów.
Najistotniejszy z punktu widzenia zabezpieczania jest czerwcowy dołek. Rynek dopiero co pokazał, że jest w stanie osiągnąć 120 dolarów, po czym cofnął się do 70 przy porozumieniu powszechnie ocenianym jako kruche. Był to moment o wyjątkowo korzystnej relacji ryzyka do kosztu: cena surowca niska, więc opcje tanie, a prawdopodobieństwo ponownego wzrostu wysokie. Zawarcie zabezpieczenia w tym oknie nie wymagało prognozowania konkretnej daty — wymagało jedynie uznania, że ryzyko nie zniknęło.
Ten sam schemat opisywałem wcześniej na przykładzie rynku zboża w analizie „Od przybytku głowa nie boli… czyli czy nadmiar pszenicy to problem”. Zaburzenia rynków surowcowych rzadko następują bez wyprzedzających sygnałów. Kosztowne są nie dlatego, że są nieprzewidywalne, lecz dlatego, że nie są zabezpieczane.
6. Jak zabezpiecza się cenę surowca
Zabezpieczenie (hedging) polega na ustaleniu dziś ceny przyszłej transakcji, w celu ograniczenia ryzyka jej niekorzystnej zmiany. Służą do tego dwa podstawowe instrumenty.
Kontrakt terminowy (futures) to zobowiązanie do kupna określonej ilości surowca w przyszłości po ustalonej dziś cenie. Zamraża cenę w obie strony: chroni przed wzrostem, ale odbiera korzyść ze spadku. Daje pewność kosztem elastyczności.
Opcja kupna (call) działa jak polisa. W zamian za zapłaconą z góry premię nabywca uzyskuje prawo — lecz nie obowiązek — kupna surowca po ustalonej cenie (strike). Jeśli cena rynkowa przekroczy strike, opcja przynosi wypłatę pokrywającą różnicę. Jeśli cena spadnie, opcja pozostaje niewykorzystana, a jedynym kosztem jest premia. Dla importera opcja jest zwykle konstrukcją korzystniejszą niż goły futures, ponieważ chroni przed wzrostem, nie odbierając korzyści ze spadku.
7. Scenariusze: ile by to kosztowało i o ile obniżyłoby cenę
Przyjmijmy przejrzysty model. Roczne zapotrzebowanie Polski na ropę odpowiada mniej więcej mocom przerobowym rafinerii w Płocku i Gdańsku, czyli około 26,8 mln ton, w przybliżeniu 196 mln baryłek rocznie. Roczne zużycie głównych paliw silnikowych wynosi około 36,7 mld litrów. Zabezpieczenie realizujemy pakietem dwunastu miesięcznych opcji kupna na Brent (strip), o cenie wykonania zbliżonej do rynkowej z czerwca 2026 (około 76 USD) i łącznej premii rzędu 11 USD za baryłkę. Kurs przyjmujemy na 3,90 PLN/USD.
Poniższy kalkulator pozwala prześledzić wynik przy różnych założeniach. Domyślne wartości odpowiadają zabezpieczeniu zawartemu w czerwcu 2026 przy scenariuszu powrotu ceny do 120 dolarów.
Na tym modelu można przeanalizować trzy warianty odpowiadające pytaniu postawionemu na początku: co dałoby skierowanie środków na zabezpieczenie zamiast na dopłatę.
Wariant A — odtworzenie skutku tarczy na cały rok
Celem jest utrzymanie ceny detalicznej niżej o wartość porównywalną z efektem tarczy, ale przez pełne dwanaście miesięcy zamiast jednego kwartału. Do tego nie jest potrzebne pełne pokrycie zapotrzebowania — wystarczy struktura ograniczona, oparta na spreadach opcyjnych i częściowym pokryciu. Jej koszt netto w modelu wynosi rzędu 0,5–0,7 mld zł. To około ośmiokrotnie mniej niż pięciomiliardowa tarcza, przy trzykrotnie dłuższym okresie ochrony.
Wariant B — te same 5 mld zł, ale na zabezpieczenie
Gdyby przeznaczyć na program zabezpieczający kwotę równą tarczy, czyli około 5 mld zł składki, przy premii 11 USD/bbl pokrywa ona około 116 mln baryłek — blisko 60% rocznego zapotrzebowania (a przy tańszych strukturach spreadowych: całość). Różnica względem tarczy jest zasadnicza: składki opcyjnej nie „traci się” bezpowrotnie. W scenariuszu wzrostu ceny do 120 dolarów taki program generuje wypłatę rzędu 20 mld zł brutto, co po odjęciu składki daje około 15 mld zł dodatniego wyniku dla budżetu — przy jednoczesnym utrzymaniu ceny detalicznej pod kontrolą przez cały rok.
Porównanie i uczciwe zastrzeżenie
Poniższy wykres pokazuje wynik netto dla budżetu przy różnych cenach ropy za rok — dla tarczy podatkowej oraz dla dwóch wielkości programu zabezpieczającego. Suwak pozwala zobaczyć obie strony ryzyka.
Wykres pokazuje pełny obraz, także jego niekorzystną stronę. Tarcza podatkowa jest kosztem stałym — obciąża budżet około 5 mld zł niezależnie od tego, co zrobi cena ropy. Program zabezpieczający zachowuje się inaczej: przy braku wzrostu ceny traci wyłącznie zapłaconą składkę (tak jak niewykorzystana polisa), ale przy silnym wzroście przynosi budżetowi wielomiliardowy dochód. Innymi słowy, zabezpieczenie kosztuje najwięcej w scenariuszu, w którym i tak nic złego się nie dzieje, a zwraca się z nawiązką w scenariuszu, którego naprawdę się obawiamy. To jest sedno różnicy między dopłatą a ochroną.
8. Konstrukcja programu na poziomie państwa
Model z poprzedniej sekcji jest uproszczony. Program prowadzony operacyjnie byłby bardziej złożony — i właśnie ta złożoność pozwala obniżyć koszt oraz częściowo go odzyskać. Poniżej trzy elementy, które odróżniają zabezpieczenie profesjonalne od pojedynczej opcji.
a) Pakiet miesięcznych opcji zamiast jednej rocznej
Zakupy paliwa rozkładają się na cały rok, więc zabezpieczenie powinno mieć taką samą strukturę: dwanaście miesięcznych opcji (strip), a nie jedna opcja wygasająca po 360 dniach. Pakiet miesięczny lepiej dopasowuje ochronę do rzeczywistego harmonogramu zakupów i utrzymuje część opcji stale blisko ceny rynkowej, co ma znaczenie dla trzeciego elementu.
b) Collar — stabilizacja ceny przy koszcie bliskim zeru
Premię za opcję kupna można sfinansować, sprzedając jednocześnie opcję sprzedaży (put) na niższym poziomie. Powstaje konstrukcja zwana collarem, której koszt netto może być bliski zeru. W zamian za rezygnację z korzyści, gdyby cena spadła poniżej dolnej granicy, uzyskuje się ochronę przed jej wzrostem powyżej górnej. Efektem jest korytarz cenowy — cena zamknięta w przewidywalnym przedziale.
Dla polityki gospodarczej istotny jest wniosek płynący z zielonej linii. Pomiędzy granicami korytarza cena jest stabilna i przewidywalna. To właśnie ten efekt — a nie chwilowa obniżka — ma realną wartość dla gospodarki, ponieważ pozwala firmom planować, a inflacji nie podsyca. Collar dostarcza tej przewidywalności praktycznie bez obciążania budżetu.
c) Gamma-scalping — częściowe finansowanie programu z ruchów ceny
Nabywca opcji utrzymuje tzw. dodatnią gammę. W praktyce oznacza to, że przy wahaniach ceny surowca, korygując na bieżąco pozycję w kontraktach terminowych, można systematycznie odsprzedawać drożej i odkupywać taniej, zarabiając na samej zmienności. Warunkiem zysku jest, aby zmienność zrealizowana przewyższała zmienność implikowaną zapłaconą w premii. Znaczenie ma przy tym nie sama skala ruchu, lecz jego przebieg: droga poszarpana daje więcej okazji niż ruch jednostajny.
Rok 2026 był pod tym względem wyjątkowy. W backteście na rzeczywistej ścieżce cen z okresu lipiec 2025 – czerwiec 2026 Brent rozpoczął przy 67,63 USD, zakończył przy 70,46 USD, ale po drodze osiągnął 138,21 USD, przy 124 zmianach kierunku i sumie bezwzględnych ruchów dziennych przekraczającej 500 USD/bbl. Zrealizowana zmienność wyniosła około 52%. Wynik codziennego skalpowania pakietu dwunastu opcji zależał od poziomu zmienności implikowanej, po jakiej kupiono opcje:
Przy realistycznej krzywej zmienności (około 32% dla najbliższych miesięcy, schodzącej do 23% na koniec roku) czysty wynik skalpowania po kosztach transakcyjnych wynosił około 1,1 USD na baryłce. W skali 100 mln baryłek objętych programem odpowiada to około 410–450 mln zł rocznie — kwocie, która w praktyce współfinansuje całą operację. Nie jest to zysk darmowy: wymaga zespołu, systemów i obrotu kontraktami rzędu pięciokrotności zabezpieczanego wolumenu. Pokazuje jednak, że dobrze prowadzony program potrafi częściowo pokryć własny koszt.
Istnieje przy tym istotne ograniczenie. Pełne zabezpieczanie delty całego portfela neutralizuje kierunek pozycji, a tym samym oddaje większość ochrony przed wzrostem ceny paliwa — zamienia zabezpieczenie w czysty zakład o zmienność. Dlatego właściwa konstrukcja to podział: 60–80% portfela jako nieruszany rdzeń chroniący cenę, oraz 20–40% jako aktywnie zarządzana część taktyczna, która zarabia na zmienności. W samym backteście nieskalpowany pakiet opcji zarobiłby około 8,40 USD/bbl, ponieważ część miesięcznych opcji wygasała w okresach wysokich cen. Optymalną strukturą okazuje się drabina opcji kupna bez wystawiania opcji, uzupełniona osobnym portfelem gamma — niski koszt, nieograniczona ochrona przy wzroście i brak ryzyka wezwań do uzupełnienia depozytu.
9. Następne ryzyko w kolejce: gaz
Mechanizm opisany na przykładzie ropy dotyczy w tej chwili gazu — z tą różnicą, że skutek nie jest jeszcze widoczny na rachunkach gospodarstw domowych. W 2026 roku europejska cena gazu (indeks TTF) wzrosła o ponad 130% od początku roku, do okolic 65 euro za megawatogodzinę. Przyczyną był ten sam konflikt bliskowschodni oraz fala ataków na infrastrukturę gazową i terminale LNG — uszkodzono między innymi kataryjski Ras Laffan, największy terminal skroplonego gazu na świecie, którego naprawa może potrwać lata. Równocześnie cena gazu w USA (indeks Henry Hub) pozostała niska, w okolicach 3 dolarów za MMBtu, z powodu nadprodukcji.
Rachunek domowy nie wzrósł jeszcze proporcjonalnie do TTF, ponieważ taryfa dla gospodarstw domowych jest regulowana i oparta na wcześniej zakontraktowanych, tańszych dostawach oraz na zapasach. To linia przerywana na wykresie — płaska i opóźniona. W miarę wyczerpywania zapasów i wygasania kontraktów cena regulowana będzie jednak stopniowo dostosowywać się do rynku. Nie jest to kwestia „czy”, lecz „kiedy”.
Wysoka cena gazu europejskiego przy niskiej cenie amerykańskiego tworzy dużą różnicę — spread transatlantycki, obecnie rzędu 20 dolarów na jednostce. Podmiot narażony na drogi gaz europejski może ograniczyć to ryzyko, kupując ekspozycję na tańszy gaz amerykański lub bezpośrednio na spread. Sam spread również podlega wahaniom, ale zasada pozostaje niezmienna: zabezpieczenie surowca dostępnego na innym rynku jest lepsze niż brak zabezpieczenia. Henry Hub stanowi przy tym punkt odniesienia dla znacznej części światowego handlu gazem, więc oparte na nim zabezpieczenie działa jak kotwica dla całej ekspozycji.
10. Ryzyka nieprzewidywalne — argument za zabezpieczaniem, nie przeciw
Nie każde ryzyko cenowe jest przewidywalne. Konflikt wokół Iranu był poprzedzony czytelnymi sygnałami, ale istnieją zdarzenia, których z wyprzedzeniem wskazać się nie da: awaria dużej elektrowni jądrowej, która wymusza nagłe przejście na gaz i podbija jego cenę; skażenie ważnego obszaru rolniczego, przekładające się na ceny płodów rolnych; strajki, sabotaż infrastruktury czy nagłe decyzje polityczne.
To nie jest argument przeciw zabezpieczaniu, lecz najmocniejszy argument za nim. Ubezpieczenia nie zawiera się dlatego, że zna się datę zdarzenia, tylko dlatego, że się jej nie zna. Zespół zarządzający ryzykiem cenowym na poziomie państwa nie musi przewidywać każdej katastrofy. Jego zadaniem jest utrzymywanie kraju w stanie ciągłej, taniej gotowości, tak aby w dniu wystąpienia zdarzenia nieprzewidzianego cena kluczowych surowców była już zamknięta w bezpiecznym przedziale. Dotyczy to obu kierunków ekspozycji — cen zakupu surowców importowanych i cen sprzedaży towarów eksportowanych, w tym produktów rolnych.
Wnioski
Wzrost cen paliw z 1 września nie był zaskoczeniem rynkowym, lecz końcem kosztownego odroczenia. Państwo przeznaczyło około 5 mld zł — z podatków stanowiących rdzeń budżetu — na czasowe obniżenie ceny, które zniknęło w dniu wygaśnięcia programu, nie zmniejszając w żaden sposób ryzyka dalszych wzrostów. Ryzyko to pozostaje wysokie: przy powrocie ropy do 120 dolarów cena Pb95 zbliża się do 8 zł za litr, a przy dalszej eskalacji przekracza ten poziom.
Alternatywa istniała i była policzalna. Odtworzenie efektu tarczy na pełny rok, zamiast na kwartał, było możliwe za ułamek jej kosztu — rzędu 0,5–0,7 mld zł. Skierowanie na zabezpieczenie kwoty równej tarczy dawało nie tylko ochronę ceny przez cały rok, ale w scenariuszu silnego wzrostu również wielomiliardowy dochód dla budżetu. Przedstawione modele są uproszczone; program operacyjny byłby bardziej złożony, zabezpieczałby ekspozycję na kilku poziomach i przy dobrym prowadzeniu potrafiłby częściowo sam się finansować.
Narzędzia, dane i sygnały ostrzegawcze były dostępne. Brakującym elementem jest zdolność instytucjonalna: wyspecjalizowany zespół zarządzania ryzykiem cenowym na poziomie państwa, analogiczny do tego, jaki utrzymuje każdy duży importer surowców i każda poważna linia lotnicza. Dla kraju importującego ropę i gaz za dziesiątki miliardów złotych rocznie nie jest to luksus, lecz element bezpieczeństwa ekonomicznego.
Nota metodologiczna. Wszystkie kalkulatory mają charakter poglądowy i służą wyjaśnieniu mechanizmu. Rzeczywisty koszt zabezpieczenia zależy od bieżących kwotowań opcji i zmienności w momencie zawarcia transakcji i może się istotnie różnić od przyjętych założeń. Roczne zapotrzebowanie (~196 mln baryłek) oszacowano na podstawie mocy przerobowych rafinerii w Płocku i Gdańsku; efekt na cenę litra rozłożono na ~36,7 mld litrów rocznego zużycia głównych paliw. Ścieżki cen ropy i gazu oparto na rzeczywistych notowaniach z lat 2025–2026; punkty miesięczne są orientacyjne. Backtest gamma-scalpingu wykonano na historycznej, dziennej ścieżce cen Brent.
Zastrzeżenie. Tekst ma charakter edukacyjny i analityczny. Nie stanowi porady inwestycyjnej, rekomendacji ani oferty. Obrót instrumentami pochodnymi wiąże się z ryzykiem straty.
© Granice Bezpieczeństwa · Łukasz Osman
Komentarze
Prześlij komentarz